El peletero/Amor rápido (11)

Primero salisteis los dos, y después yo, corriendo detrás, escondido.
Te vi marchar abrazada a un hombre. Le besaste y te reíste. Le hablabas y le seguías besando. Ya estabais lejos cuando doblasteis la esquina. No quise seguiros.
Ahora, treinta y siete años después y mientras vemos amanecer, estamos los dos callados, abrazados y besándonos también. Es la tercera noche que pasamos juntos y me cuentas no sé qué que no entiendo. Lo dices sonriendo y segura, con un aire de sorpresa y placer, como si acabaras de descubrir el mar.
El mar.
No me has reconocido y ni siquiera me recuerdas, no sabes quién soy, en realidad nunca supiste que te vi marchar abrazada a aquél. No tenías por qué saberlo.
Treinta y siete años sin ti no se olvidan en tres noches, pero ya es tarde para una cuarta.
!--[if>!--[if>!--[if>![endif]-->![endif]-->![endif]-->




Adela Fonts Artús dijo
Molt bona... melangia o emprenyament... no ho acabo de veure clar... però això no és important... al cap i a la fi m'ha fet somriure...
19 Octubre 2009 | 06:11 PM